Focus

Vandaag was ik onderweg op mijn fiets. De wind waaide met me mee, dus daar had ik op de heenweg geen last van. Wel wist ik dat die me op de terugweg meer weerstand zou bieden. Maar daarover maakte ik me op dat moment nog geen zorgen.

De route die ik fietste ging over een fietspad door de natuur en had een stuk of vier heuveltjes. Telkens als ik bij zo’n heuveltje in de buurt kwam bedacht ik me dat ik terug moest schakelen en flink moest blijven trappen om het heuveltje op te komen. Dat zou nog wat worden voor de terugweg, want dan had ik én wind tegen én ook nog de heuveltjes waar ik tegenop moest fietsen.

Bij mezelf

Aangekomen op mijn bestemming ging ik zitten op een bankje en at mijn boterham. Telkens als er iemand langs kwam voelde ik me ongemakkelijk. En vulde ik in wat ze misschien van me dachten. Mijn bankje stond bij een boom die ik graag van dichterbij wilde bekijken. Echter door mijn focus op de voorbijgangers kon ik de boom niet met de aandacht bekijken zoals ik dat wilde. Ik was totaal en alleen bezig met deze mensen. Ik was niet meer (bij) mezelf en kon al helemaal niet meer genieten van de boom en alles wat er zich omheen bevond. Zoals bijvoorbeeld die kleine denneboom die nog maar net ontschoten was en zijn steun zocht bij ‘mijn’ boom. Of de bomen eromheen die tegen elkaar aanschuurden alsof ze me een verhaal wilden vertellen.

Toen ik me dat realiseerde kon ik weer terug naar mezelf en datgene wat er zich omheen bevond. En het gekke was dat ik helemaal niet meer bezig was met de mensen die er langs liepen/fietsten. Ook zij behoorden op dat moment bij dit geheel. En dat was ok en voelde zelfs fijn.

Weerstand

Een poosje later stapte ik weer op mijn fiets terug naar huis. Ik genoot na van het geheel, waar ik onderdeel van was, en fietste zonder enige moeite de eerste twee heuvels over. Zonder terugschakelen en zonder extra kracht bij te zetten. Gewoon in hetzelfde tempo waarop ik ook op de vlakke stukken aan het fietsen was geweest.

Tot ik bij de derde heuvel aankwam. Ik realiseerde me dat ik weer een heuvel op moest, maar de vorige twee keer niet teruggeschakeld had en dat ik daarvan niets gemerkt had. Op dat moment gebeurde er iets. Ik moest weer terugschakelen, maar zelfs door dat te doen bleef het zwaar om de heuvel op te fietsen. Mijn bovenbenen spanden volledig aan en ik probeerde met man en macht boven op de heuvel te komen. Door voor mezelf zo de focus te leggen op de weerstand van de wind en het omhoogklimmen van het heuveltje vergat ik het grote geheel. Want naast weerstand was er nog veel meer geweest. En al datgene had me bij de vorige twee heuveltjes met alle gemak geholpen om omhoog te fietsen zonder terug te schakelen en zonder extra kracht in mijn benen te voelen.

En terwijl ik terug fietste realiseerde ik me dat het in het dagelijks leven van door prestatie gedreven kinderen ook zo werkt. Deze kinderen/jongeren en hun gezinnen zijn zo bezig met dat ene, waardoor ze soms het grotere geheel uit het oog verliezen. Hun leven als gezin met elkaar en daarbij ook de ontwikkeling naar het volwassen (mogen) worden.

Kwijt

Wanneer je het geheel uit het oog verliest, loop je met elkaar steeds tegen hetzelfde probleem aan. En ieder gezin herkent dit vast. Je bent jezelf en elkaar als het ware een beetje kwijt. Ieder is met zijn/haar eigen stukje druk bezig en werkt er hard aan de weerstand te overwinnen. Niet verkeerd, maar je moet er zo ongelooflijk hard voor werken. Wat ook nog eens leidt tot spanning en frustratie. Dus, hoe fijn zou het zijn als je zonder het op te merken die weerstand samen overwint en het weer vanzelf gaat?

Als ervaringsdeskundige weet ik hoe moeilijk het kan zijn om als gezin hard aan het werk te zijn en steeds weer opnieuw de weerstand te voelen. Maar inmiddels weet ik ook hoe het anders kan. Hoe je samen weer kan functioneren en het weer als vanzelf gaat. Dat willen jullie toch ook?

Ben je nieuwsgierig geworden naar aanleiding van dit blog? Of wil je eens van gedachten wisselen hierover? Maak dan een vrijblijvende afspraak met me via mail of bel me.

Met stralende groet,
Esther

esther@verborgenster.nl
06 – 40 88 37 80

Lees ook mijn vorige en volgende blog.